بسم رب الحسنین(ع)

سلام خدمت رفقای اندک خودم در این وبلاگ. امیدوارم خوب باشید. اربعین نزدیکه امیدوارم زودتر آماده بشید برای سفر معراجِ عشقِ حسین(ع). 
توی این فرصت می خوام حرفا و حس هایی که از این موجودِ کبیر و دوست داشتنی یعنی دانشکده ی فنی دانشگاه تهران دارم بنویسم. دانشکده ی فنی خیلی قدیمیه. خیلی خیلی. حدود 83 سال قدمت داره و میشه گفت چندین نسل از بهترین مهندسین و مدیران و اساتید کشور رو تربیت کرده. وقتی داخل دانشکده قدم می زنی احساس می کنی پا جای پای بزرگانِ کشورت میذاری. میتونی بری کلاسی که شهید چمران توی اون تدریس داشته و صندلیِ ایشون (که هنوز عوض نشده) رو ببینید. یا مثلا دکتر قالیبافان در رشته ی خودمون که قطعا از بزرگترین مهندسان عمران قرن بودند هیئت علمی این دانشکده بودند. یا پروفسور حسابی که مدت ها رئیس دانشکده بودند. 
یکی دیگر از حس های خوبی که دارم اینه که وقتی توی دانشکده قدم می زنم می بینم که من هم می تونم از این دانشکده به بزرگترین اهداف خودم برسم و خیلی بستر خوبیه برای پیشرفت.
یک ویژگی خوب دانشکده این همه فضای خوب در اطرافشه. یکی از اصلی ترین و بهترین مکان ها مسجد دانشگاس که یک معماری منحصر به فرد و آرام بخش داره. بعد از مسجد هم میشه خیلی اسم دیگه برد.  از جلوی فنی (جلوف) تا نزدیک جلوی فنی (نجف) و ریور ساید و ... بگیر تا بعد بوفه ی فنی و بوفه ایرج و زیرج. هر کدوم از اینها توانایی این رو دارند تا بهترین خاطرات عمر آدم رو بسازند.
حالا یک سال دیگه بره جلوتر درباره ی انتخاب بین تهران و شریف حتما می نویسم ولی واقعا واقعا فکر نمی کنم اگه الان عمران شریف می خوندم تا این اندازه سر زنده می بودم. خوشحالم از این که دانشگاه تهرانی ام :)